اجْرُهُ عِنْدَ رَبّهِ » اين بهشت عنداللهى زياد تكرار شده است : « يا ايَّتُهَا الْنَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعي الي رَبّك » ( فجر / 28 ) ؛ « انَّ الْمُتَّقينَ في جَنّاتٍ وَ نَهَرٍ في مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَليكٍ مُقْتَدِرٍ » ( قمر / 54 ) . به اين مىگويند : « مقام عنداللهى ؛ يعنى اين انسان از اين عالم ناسوت مىگذرد و به عالم ملكوت ، به عالم جبروت به عالم لاهوت مىرسد . بلكه از بهشت ، از بهشت عدن ، از بهشت رضوان مىگذرد و به مقام عند الله مىرسد ؛ « في مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَليكٍ مُقْتَدِرٍ » . ديگر هيچ‌چيز و هيچ‌كس در اين دنيا در دلش نيست جز خدا ، در آخرت هم ، همين است كه اين آيه شريفه مىفرمايد : « فَلَهُ اجْرُهُ عِنْدَ رَبّهِ » . بعد هم آن جمله‌اى كه صفت براى اوست در دنيا و آخرت مىآورد . « فَلاخَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنُونَ » . اگر انسان به اين مقام تسليم رسيد ، اگر متعبد در مقابل خدا شد و براستى در اين دنيا خدا بردل او حكومت كرد و در آخرت پيش خدا بود ، اين ديگر در دنيا و آخرت ترس ندارد ، غم و غصه هم ندارد ؛ غم و غصه ، نگرانى ، دلهره و اضطراب خاطر مال كسى است كه خدا را نداشته باشد ، مال كسى است كه پيش خدا نباشد . اگر راستى كسى پيش خدا باشد ، اگر كسى خدا بردل او حكومت كند ، اگر پناه كسى خدا باشد ، ديگر چه مىتواند او را اذيت كند تا بترسد يا غم داشته باشد يا غصه داشته باشد ؟ « الا انَّ اوْلِياءَاللّهِ لاخَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنُونَ » ( يونس / 62 ) . حتى از قرآن استفاده مىشود اين افراد ديگر مصونيت دارند و به آن‌جا مىرسند كه ديگر شيطان روى اينها اثر ندارد . خوشا به حال اينها . مىفرمايد : « انَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَي الَّذينَ آمَنُوا وَ عَلي رَبّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ انَّما سُلْطانُهُ عَلَي الَّذينَ يَتَوَلَّوْنَهُ وَالَّذينَ هُمْ بِه مُشْرِكُونَ » ( نحل / 99 و 100 ) . اين آيه در قرآن زياد تكرار شده و بدان معناست كه درباره افرادىكه زير پر چم خدا هستند و دست عنايت خدا روى سر آنهاست . شيطان كاربرد ندارد ؛ اثر او بر آدمهاى